Kule trzeba było przenieść na podwórze, bo bałwan miał być widoczny z okien pokojów dziecięcych. I jest. Stoi sobie zadowolony, choć w nocy stracił kapelusik z doniczki. Dzieci dzisiaj od rana szukały dla niego starej czapki. Antek marudził, że od przenoszenia kuli boli go ręka.

Znalazłam stare zdjęcie mojej Mamy. Ma dwa, trzy lata, siedzi na kocu ze swoją malutką kuzynką. Ma blond włoski  i marszczy nos, zupełnie jak Piotruś. - Szkoda, że druga babcia nie doczekała takiego ślicznego wnuczka, na pewno cieszyłaby się bardzo  - powiedziała dziś rano moja teściowa-mama, gdy pokazałam jej to zdjęcie.  Ja też żałuję.

Moja Mama pewno byłaby także zadowolona z mojej nominacji do Local Press 2011.  Naczelny poinformował mnie o tym w sobotni poranek.

Śpiewanie wygląda tak, że my śpiewamy (cały czas tę samą piosenkę z Kresów, którą spiewał mi moja babcia  - “Jadą, jadą dzieci drogą”) i zatrzymujemy się, a Piotrek uzupełnia słowem które zapamiętał. Początkowo wstawiał tylko dwa słowa, ale z czasem zapamiętał ich coraz więcej. Wczoraj dzieci naliczyły 8 nowych słów, które wstawia do pierwszej zwrotki tekstu, a niektóre potrafi już łączyć. Zastanawiałam się, jak uczy się takie maluchy językow obcych i domyślam się, że chyba właśnie tak. Dziecko zapamiętuje fragment frazy i ją powtarza, a potem fraza się wydłuża o kolejne słowa i jest coraz lepiej.

 Z siadaniem na nocnik jest znacznie gorzej. Czasem zawoła “kupa” na czas, a czasem już po fakcie. Gdy chodzi bez pieluchy, siada kilkakrotnie na nocnik, ale nie zawsze coś z tego wynika. Chyba jeszcze nie zawsze wyczuwa ten moment.  Ma to konsekwencje zwłaszcza finansowe, bo pieluchy, jak wiadomo, nie leżą na ulicy, chociaż niektórym wydaje się, że utrzymanie dziecka to pikuś.

Przeczytałam wywiad, który polecono na tym blogu. Dziękuję, bardzo pouczający. Ten fragment spodobał mi się najbardziej. Polecam wszystkim rodzicom: 

 - Dzisiejsze dzieci mają niewiarygodnie dużo stresu. Brakuje im zwykłego bycia tu i teraz. Gdy wrócę po tym wywiadzie wieczorem do domu, mój wnuk powie: Chcę z tobą poskakać na trampolinie. I jeśli odpowiem: Nie, jest już za późno ? to będzie to brutalne. Dziecko mówi przecież tylko tyle: tęskniłem za tobą, chciałbym się z tobą pobawić, a zabawa jest zawsze teraz. Niestety, w codziennym życiu brakuje nam łatwości angażowania się w zabawę z dziećmi. Dzieci już nie uczą się od rodziców, jak można się zrelaksować.

W kuchni dzielnie towarzyszy mi 8-letni syn. On też ogląda wszystkie programy kulinarne i ma swoje książki kucharskie. Dzielnie mi pomaga, kroi, miesza i próbuje. Zwłaszcza to ostatnie jest bardzo ważne, ponieważ nie boi się nowych smaków (jak większość dzieci) i nie boi się różnych gatunków mięs - wołowiny, wątrobki drobiowej, kaczki (jak moja córka i wielu ludzi, którym i tak zawsze najbardziej smakuje kotlet schabowy). I gotujemy. W ostatnią sobotę, nie tylko przygotowałam dwudaniowy obiad, to jeszcze nastawiłam bigos i upiekłam kruche ciasto z malinami. Wiem, że niektórzy pukają się w czoło.

Moi znajomi i rodzina już dawno rozwikłali zagadkę kulinarnych zainteresowań mojego syna, bo znają tę opowieść: Gdy był malutki karmiłam go piersią i zawsze budził się w nocy około godziny 3.00. Żeby dobrze go nakarmić (a był żarłokiem), siadałam w fotelu, a żeby nie zasnąć - włączałam telewizor. I wtedy leciały powtórki programu kulinarnego Macieja Kuronia. Oglądałam zawsze prawie godzinę i karmiłam malutkiego żarłoczka. A on oglądał razem ze mną…

I kiedy mój syn prawie się rozpłakał, bo dostał uwagę od katechetki, okazało się, że pani ukarała całą klasę (oprócz czterech dziewczynek) za nieustawienie się w pary i niegrzeczne zachowanie na przerwie. Mojemu synowi było bardzo przykro, bo powiedział, że on z kolegą byli grzeczni, a tak naprawdę rozrabiało tylko dwóch czy trzech. O sprawie dyskutowali rodzice, bo dzieci były rozgoryczone. I choć tak naprawdę nie wiemy, jak było, to z pewnością poniosły odpowiedzialnośc zbiorową. - To niesprawiedliwe - skarżył się moj syn. A ja mu wierzę, że nie zawinił, bo kiedy wychowawczyni przesadziła ich  z kolegą, bo rozmawiali na lekcjach, sam się do tego przyznał i nie podważał decyzji pani. Wiedział, że miała rację i nie dyskutował z tą decyzją.

Podobnie było w klasie córki, kiedy za złe zachowanie dwóch kolegów, pani zarządziła “karną kartkówkę” z angielskiego, co stało się głównym tematem uczennic w drodze powrotnej ze szkoły. Przykłady można mnożyć i każy z nas pewnie pamięta, że kiedyś klasa nie pojechała na wycieczkę z powodu kilku osób, wszystkim obniżono sprawowanie bądź odwołano wyjście do kina.

Ale nie tylko nauczyciele (którzy muszą jakoś panować nad dyscypliną) stosują odpowiedzialność zbiorową. Czy my sami, nie zakazujemy gry na komputerze rodzeństwu, bo jedno z nich nas zdenerwowało, odwołujemy jakieś przyjemności, bo mamy zły dzień? Może warto się nad tym zastanowić. Ja się zastanawiłam i obiecuję poprawę. Przynajmniej do czasu aż mnie znów zdenerwują.

P.S. Piotrek mówi coraz więcej. Ostatnio jego ulubionym słowem jest “chrząszcz”, ale w wersji amerykańskiego turysty.

Na posiedzeniu komisji nie było żadnego urzędnika. Szkoda, bo dyskusja pomiedzy dyrektorem (który nie stchórzył i jak deklaruje - będzie trzymał rękę na pulsie),  babcią uczennicy i radnymi, mogła być dla nich pouczająca.  Czy nie powinni wiedzieć, co sądzą inni, jakie mają zdanie radni (także rodzice, dziadkowie), a nie tylko inni urzędnicy i dyrektorzy, opłacani z miejskiej kasy?  Radni nie uzyskali odpowiedzi, dlaczego urząd przetrzymywał skargę babci, zamiast odesłać ją do kuratorium.  Oczywiście, odpowiedzi oficjalnej, bo nieoficjalnie wiadomo, że sprawę chciano wyciszyć, zamieść pod dywan. W pismach do radnych urzędnicy zrzucili winę na media (szukające sensacji, itp.) To też nic nowego.

Rodzice i opiekunowie, których dzieci ucierpią w szkole i wobec których zastosowana będzie przemoc, muszą pamiętać, że zdaniem wielu osób decyzyjnych w naszym mieście, w szkole najważniejsza jest dyrekcja, grono pedagogiczne, rodzice, którzy “coś znaczą” w mieście lub mają pieniędze i kontakty lub jedno i drugie. Uczniów, niedostosowanych lub z którymi są problemy, lub opiekunowie szukają problemów, radzi się przenieść do innej szkoły (najlepiej wrocławskiej).  Ważne są jeszcze serdeczny kontakt ze specjalistką od spraw oświaty i lista BBS.  

 Dobrze, że dyrektor z babcią próbują się porozumieć. Odważnie skonfrontowali swoje poglądy i oczekiwania. Odwagi zabrakło urzędnikom.

Ostatnio, gdy jeździliśmy sami do Krakowa, omijaliśmy Wawel szerokim łukiem. Tym razem znów oglądaliśmy skarby naszej kultury i historii. Komnaty królewskie, katedra na Wawelu, groby, krypty, sarkofagi. Nachodziliśmy się, bo córka była przygotowana. Wiedziała co warto i co chce obejrzeć. Ciągała nas aż do bólu nóg. Gorzej było z synem, który nie dość, że nie chciał oglądać królewskich sarkofagów (stwierdził, że to nuda), nie interesowało go miejsce spoczynku marszałka Piłsudskiego ani pary prezydenckiej, to marudził, że bolą go nogi i głowa. W katedrze na Wawelu dziwił się, że przyjeżdżają tam turyści z całej Europy i nie tylko (tak mu powiedziałam). Humor poprawił mu się znacznie na Kazimierzu, gdzie na Szerokiej, w pobliżu Synagogi Starej, dostał duże lody. Potem już było w porządku i jak na ośmiolatka dzielnie radził sobie z trudami chodzenia po Krakowie.

Zachwyceni fontanną w Rynku, kościołem Mariackim (o dziwo!), Barbakanem,, pomnikiem Mickiewicza, na który wchodziła córka, już pytają, kiedy znów pojedziemy do Krakowa. ”Okno papieskie” pamiętali z telewizji.  Synowi poddobały się jeszcze makiety zabytków. W każdym wieku w Krakowie odkrywa się co innego. Jako dziecko też byłam zafascynowana takim nagromadzeniem historii, potem okrywałam kluby, teatry i nocne życie miasta. Teraz  interesuje mnie żydowska historia miasta.

Dobrze było wrócić do Krakowa, a miasto - coraz piękniejsze.

Książek z roku na rok przybywa. Już nie wystarcza jedna książka do religii,  muzyki, czy techniki. Muszą być dwie, a nawet więcej. Pieniądze szybko uciekają z portfeli. Już nie wspomnę o kredkach, farbach, obuwiu zmiennym, opłatach na Radę Rodziców, etc. Wymagania są coraz większe. Znam rodziny, które, żeby wysłać dzieci do szkoły, muszą brać kredyt. Im wyższa klasa, tym wyższa cena podręczników. Inni kupują stopniowo - zaczynają w czerwcu i kończą we wrześniu. Myślę, że to dobre rozwiązanie, ale jakoś nigdy nie udaje mi się wprowadzić go w życie.

Właściwie można o tym pisać co roku i w nieskończoność. Tylko co to da? Rządowy projekt “Wyprawka szkolna” obejmie pół miliona uczniów, którzy dostaną na zakup podręczników. Mają to być ci najbiedniejsi. Dobre i to, chociaż wielce niewystarczające.

Wakacje to dla wielu tatusiów prawdziwe wyzwanie. Niektórzy uświadamiają sobie, co to znaczy mieć dzieci - słuchać ich marudzenia, wycierać buzię, spełniać zachcianki, biegać po lody i soczki, pilnować na plaży. Matki wiadomo, robią to samo, co zwykle, tylko w innym miejscu i innych okolicznościach. No, może z wyjątkiem gotowania, prasowania….Było, minęło, wróćmy do tatusiów. Na wakcjach nie mają ucieczki. Inna sprawa, że niektórzy nie chcą uciekać i z radością oddają się nowej roli  organizatora wypoczynku. Samotne spacery z dzieckiem w wózku uspokajają ich zszargane pracą nerwy (starsze dzieci są na placu zabaw, a my możemy poczytać, albo pogapić się na wspaniałe okoliczności przyrody). Wszystkie trudy, związane z 24-godzinną opieką nad swoimi dziećmi wynagradza widok całej trójki (a zwłaszcza najmłodszego), grającej w piłkę na plaży.

Tam, gdzie byliśmy było dużo rodzin Ślązaków. Zresztą, obserwuję to już od kilku lat. Rodziny śląskie jeżdżą na urlop “w rozszerzonym składzie”. Nie tylko mama, tata i dzieci. Są jeszcze rodzice “młodych”, a często także ich rodzeństwo ze swoimi rodzinami. Poznaliśmy taką rodzinę. Dwie siostry ze swoimi mężami i dziećmi oraz rodzice sióstr. Wszyscy razem. Wtedy tatusiowie mają lżej. To głównie mamy i dziadkowie zajmują się maluchami oraz organizują wczasowe życie . Cenne, choć coraz rzadsze jest to, że kilka pokoleń wypoczywa razem.

Teraz zaledwie 7 % dzieci pojedzie na kolonie. Z badań przeprowadzonych niedawno przez instytut Homo Homini wynika, że większość Polaków spędzi wakacje w domu.  Wyjazd planuje 47 %, a około 38 % z nich spędzi urlop w kraju. Co dziesiąty Polak wyjedzie za granicę. Z wyjeżdżających gdziekolwiek, rodziny z dziećmi są w mniejszości. Zaledwie 13% dzieci pojedzie na wakacje z rodzicami. 6% spędzi je u kogoś z rodziny. Po prostu większość rodzin nie stać na jakiekolwiek wyjazdy, bo ledwo wiążą koniec z końcem.

Już w ubiegłym roku nauczyciele w oławskich szkołach nie pytali uczniów, gdzie spędzili wakacje. Większość została bowiem w Oławie. Wiem, jak ciężko jest wymyślić jakieś dobre kłamstwo na poczekaniu. Dzieciom po prostu byłoby przykro.

Co zrobić, aby nie słyszeć ciągle od dzieci odmienianego przez wszystkie przypadki słowa “nuda”? Nie wiem, ale warto próbować wszystkiego. Wycieczki rowerowe, może bliższe i tańsze wyjazdy - Sobótka, Biały Kościół, Sulistrowiczki, jeziora Nyskie i Otmuchowskie. Dzieci niekoniecznie muszą mieć na naszej klasie zdjęcie z hotelowego basenu i z piramidą w tle. Wyjazd, nawet niezbyt daleki działa ożywczo, odprężająco, odświeżająco. I o to chodzi.

My w tym roku też niedaleko. Jedziemy w podróż sentymentalną - w miejsce, gdzie poznaliśmy się kilkanaście lat temu z mężem. Chcemy pokazać to miejsce dzieciom.

Jak mówią niektórzy - zleciało, jak jeden dzień. Najlepiej widać to po ubrankach. A moje Trzecie Dziecko? Chodzi, rysuje (ostatnio niestety po ścianach, meblach i telewizorze), sam je makaron i inne potrawy o stałej konsystencji, powtarza, słucha, gdy się mu czyta wiersze. Wbrew political correctnes w ostatnim czasie chodzi i powtarza “Bambo”, bo ktoś przeczytał mu słynny wiersz Tuwima o małym Murzynku. A przeczytać mógł mu każdy. Widziałam, jak czytała mu córka, a wiem (bo też tak często robię), że dzieci wybierają zawsze krótsze wierszyki. Tak czy siak, Piotruś lubi książki, przegląda bajki i gazety. Śmiesznie wygląda, jak trzyma butelkę mleka w jednej ręce i książeczkę w drugiej. Ale co się dziwić - przy jedzeniu czytam ja, moja córka, mój syn i wiele osób, które znam. Tę przypadłość starała się wykorzenić u mnie moja mama, ale, jak widać - bezskutecznie.

 Gorzej jest z siadaniem na nocnik. Moje dziecko za tym nie przepada. Choć i tak jest lepiej niż wcześniej, gdy po prostu bał się nocnika. Na szczęście jest lato. Przygotujemy kilkanaście par majtek na dzień i będziemy się uczyć. To najlepszy sposób. Tak mówią matki. Ja prawdę mówiąc, już nie pamiętam, jak to było z pozostałą dwójką. Pamiętam tylko, że średni syn nauczył się najszybciej korzystać z nocnika, bo obserwował starszą siostrę.  Piotruś musi do tego dojść sam.